وی بیان کرد: قطعا واکنشهای هر نوجوان به دنیای پیرامون خود با دیگری متفاوت است؛ به طوری که رفتارهای او متناسب با آن چیزی است که در خانه به همراه والدین خود تجربه کرده است. بدین معنی که اگر نوجوان در خانه احترام ببیند، احترام میگذارد، اگر تمسخرشود، تمسخر میکند و یا اگر از طرف والدینش کنترل شود، منزوی گونه و پرخاشگرانه رفتار میکند. بنابراین والدین، در ابتدا باید خصوصیات دوره بلوغ را به خوبی مرور کرده و به کلیدهای اصلی تعامل با نوجوان دست پیدا کنند.
این جامعه شناس با اشاره به ویژگیهای دوران بلوغ تصریح کرد: آگاهی پیدا کردن والدین از برخی ویژگیهای دوران بلوغ، به آنها کمک میکند تا با آرامش و توانایی بیشتری با فرزند خود ارتباط برقرار کنند. چرا که خصوصیات اخلاقی در نوجوانان مختلف، متفاوت است و والدین بیش از هر فرد دیگری شاهد رفتارهای متفاوت فرزند نوجوان خود در خانه هستند.
نوری با اشاره به برخی از ویژگیهای رفتاری نوجوانان گفت: بی نظمی و شلختگی یا وسواس و حساسیت در نظم، کم خوابی یا پرخوابی، بی اشتهایی یا پرخوری، سهل انگاری یا سختگیری در درس، پرحرفی یا کم حرفی، تنبلی، گوشه گیری، افسردگی، وقت گذرانی با سرگرمیهای شخصی برای طولانی مدت، نداشتن تمرکز، مخالفت و لجبازی به ویژه با والدین و بزرگ ترها، پذیرش گروه همسالان و تاییدطلبی از آنها و بسیاری از خصوصیات متفاوت و گاه متناقض دیگر از جمله ویژگیهای رفتاری نوجوانان هستند.
وی با بیان اهمیت رابطه خوب والدین و فرزند نوجوان خود تاکید کرد: رابطه خوب والدین و فرزند نوجوان، مهمترین چیزی است که پدر و مادرهاباید برای حفظ آن تلاش زیادی کنند. زیرا هر آن چه که باعث خراب شدن این رابطه میشود امید والدین را نیز برای بهبود شرایط برباد خواهد داد. در این میان, " کنترل گری " یا به اصطلاح ساده، امر و نهیهای دائمی، از ناسالمترین روش ارتباطی والدین است.
این جامعه شناس با اشاره به برخی از رفتارهایی که میتوانند باعث تخریب روابط والدین و نوجوان شوند، ادامه داد: انتقاد کردن، غرغر کردن و نق زدن، سرزنش کردن، تنبه، تهدید، گلایه و شکایت، باج دادن و رشوه از جمله رفتارهایی هستند که اگر والدین در ارتباط با فرزند نوجوان خود استفاده کنند به تخریب روابط میان خود و فرزندشان دامن میزنند.
نوری خاطرنشان کرد: رابطه والدین با فرزندشان، باارزشترین و مهمترین عاملی است که اگر به درستی حفظ شود، میتواند امید والدین را برای بهبود شرایط، به واقعیت تبدیل کند که برای این منظور، والدین باید عادتهای سازنده و مفیدی چون؛ حمایت کردن، احترام گذاشتن، تشویق کردن، اعتماد کردن، پذیرش او همان گونه که است، گوش سپردن، گفتگو در رابطه با تفاوتها و اختلافها و مطالعه و مشاوره را به کار ببرند.
